بهترین سرباز برای بهترین پدر

در سایه‌ی پدر، زانوی ادبِ فرزند وطن

روز پدر آمده است، و در باغ خاطره‌های این سرزمین، عطر حضور کسی پیچیده که خود را نه سردار، نه فرمانده، بلکه سرباز وطن می‌دانست؛ حاج قاسم، فرزند خلف امت، که هرگاه نام پدر را می‌شنید، دلش به سمت آقا خم می‌شد، همچون شاخه‌ای که از نور خورشید طلب نوازش دارد.
در این روز، گویی روح حاج قاسم دوباره برخاسته، با همان لباس خاک‌خورده‌ی جبهه، با همان نگاه فروتن و پرشور، آمده تا در محضر پدر معنوی‌اش، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، زانوی ادب بزند. آمده تا دست‌هایی را ببوسد که نه‌تنها پرچم هدایت امت را در دست دارند، بلکه فرزندان این خاک را با مهر، حکمت و صبر تربیت کرده‌اند.
آقا، آن پدر بلند قامت و لاغر اندام، با چشمانی که درد و امید را با هم دیده‌اند، فرزندی چون قاسم را پرورده است؛ نه با دستور، بلکه با نگاه، با سکوتی که هزاران فریاد در دل دارد، با دعایی که شبانه در سجاده‌اش جاری می‌شود.
حاج قاسم، در مکتب این پدر، آموخت که سربازی یعنی بندگی؛ یعنی جان دادن بی‌ادعا، یعنی لبخند زدن در لحظه‌ی خطر، یعنی عشق ورزیدن به مردمی که شاید هرگز نامت را ندانند.
و امروز، در روز پدر، ما همه فرزندان این امتیم. ما همه زانوی ادب زده‌ایم در برابر پدری که نه فقط حاج قاسم، بلکه هزاران قاسم دیگر را با نور ولایت تربیت کرده است.
ای پدر امت، ای سایه‌ی آرامش این خاک، روزت مبارک.  
و ای فرزند وفادار، ای حاج قاسم، درود بر تو که معنای واقعی پسر بودن را به تاریخ آموختی.